Bugün Sılayla Sarıkadı camii önünde buluştuk. Önce bir mandalinayı paylaştık, sonra yolu ve kısa bir yolculuğu. Ankara'nın bana kazandırdığı en güzel şey diyor. Bunun üzerine ellialtı yıl sonranın, nine hallerimizin hayalini kurup gülümsüyoruz. Otuz yıl önce Erzurum'da, bir sobanın kenarında dağıttığı sıcaklığın bu günlere taşınıp içimize yayıldığını biliyor mu marangoz dede?
Gözlerinde geçmişimden bir şeyler görüyorum. Daha derine bakıyorum. O babasının kendisine çok küçükken uzatmış olduğu dalı tutuyor, ben de onu tutuyorum. Rüzgar esince ağaçta sallanıyoruz birlikte. Ben daha çok sallanıyorum. Daha sıkı tutayım.
-Düşmeyelim. Amin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder