adulting is too hard.

Yaşama sanatına dair acemiliğim sürüyor. Yirmi altı yaşımdan bildiriyorum. En iyi 10 yaş altı yüce gönüllü çocuk adamlarla anlaşıyorum.

-Bir an yetişkin hallerinize imrenecek gibi oluyorum. Sonra kendimi dolaylı sözleriniz ve kusurunu kabul edememekten gelen kendini övmelerinizden tiksinirken buluyorum. Ne biliyim en azından hala özür dileyebiliyorum, açık konuşuyorum ve çocuk resimlerini saklayabiliyorum.

"Bir insan yeni doğduğunda zayıf ve esnektir. Öldüğü zamansa kaskatı ve duygusuzdur. Bir ağaç büyürken körpe ve yumuşaktır. Ama kuru ve sert hale geldiğinde ölüp gider. Sertlik ve güç ölümün arkadaşlarıdır. Esneklik ve zayıflık varoluşun tazeliğinin ifadeleridir." -Lao Tzu

-Zayıf ve esnek olmayı seçiyorum. 

-I'll be guided along the way. May my way be along the sea. One day. 

Herkes kendi zamanında yaşar hayatı.

4 Mart '19

Eternity and a day beni, dört buçuktan beş yıl beklemiş. Daha önce izlemeyi denediğimi hatırlıyorum. Olmadı. Şimdiyse beni çağırıyor sanki.
Çocuk konuşmalarıyla başlıyor: "-Time... what is it? +Grandfather says that time is a child that plays dice on the shore." Bu, bir yerden tanıdık geldi. Sonra hatırladım, Uyar'ın dizesini: "Çalar saatler bir çocuğun uyanılacak uykusudur."
Sonra üç çocuk kayboldular mavi ufukta. Alacakaranlıkta mavi ile pembe birbirine karışır, ben biraz üşürüm. Gün başlıyordur ama güne başlamak zordur. Ben de birkaç ay sonra kıyısında dalmak istediğim başka bir denizin hayalini kurdum. Fakat soğuk bir sabah yarı aydınlığında değil de güneşin içimi güldürdüğü bir öğleden sonrası. Hani saat öğleden sonra dört filan. Kulağında kalan son çocuk seslerini de geride bırakıyorsun ve ufka bakıyorsun. İçinden büyük harflerle söylemek geliyor ama kendi kendine usulca diyorsun ki, bir rüya görüyorum. Ve inanıyorsun ki, her şey mümkün.

-Beni bekle, mutlaka geleceğim.

17 Mart '19

Aşırı güzel hayaller ve hayal kırıklıkları arasında yaşamaya devam ediyorum. Bu yorgun savaşçıyı biraz daha bekler misin, sonsuzluk ve bir gün kadar?