insan yaşadığını biliyor yalnız.

2016 yazıydı ya da 2017 bilmiyorum, bir önemi yok fakat ölüm korkusu hafızamda unutmaya direnmek olarak kendini gösteriyor. Bir yaz günüydü. Bahçede vişne ağacından birkaç vişne topladım, yol kenarına oturdum yiyorum. Aynı ağacın belki aynı dalının meyvesi, fakat her birinin tadı birbirinden farklı. Allah'ı ve büyüklüğünü düşünüyorum. Sıradan bir meyve ağacının birbirine neredeyse tıpatıp benzeyen meyveleri, dikkatli bakıldığında ve tadıldığında birbirine aslında hiç de benzemiyor. Her birinin tadı farklı yaratılmış, nasıl olabilir diyorum.  Her bir vişne birbirinden farklı, fakat bir kirazın yanında her bir vişne tanesi birbirinin aynı.
Şimdi biraz daha büyüdüm ve resimden geriye bir iki adım attım, çok daha fazlasını görüyorum. Her bir insanın hayatlarının birbirine benzeyen ve benzemeyen taraflarıyla hesaplarının biricikliği ve bir yandan da bir tarafta toplaşan tümlüğü. İnsan yaşadığını biliyor yalnız demişti ruhu onsekizinci yüzyıldan şair dostum. İnsan yaşadığını biliyor yalnız.

-22 Ocak '19

easygoing?

make it easyyyyy
easy as one, two, one, two, three, four.

ms. nobody

Her şey mümkün.

("Hiçbir seçim yapmadığınız sürece her şey ihtimal dahilindedir.")

Fakat hiçbir şey yaşanmadı.