Moraller bozuk olunca yaptığım şeyi yaptım ve buraya geldim. Hellö.
Ramazana yaşamaz deden diyor babam, bir iki ayı kalmış. Hiçkimse doğmazken, herkesin yavaş yavaş ölmesi. Ne bileyim biraz daha katlanıyor içimde.
Bu evde çok üşüyorum ama sabahları güneş benim odamda doğuyor ve sabah namazını kılarken her gün ama her bir gün yeni bir manzara oluyor. Aynı güneşin ışıkları her gün başkaca dağılıyor, aynı gökyüzüne her gün başkaca yayılan bulutların arasına. Karanlık ve düzenli diğer evin yalnızlığı; aydınlık fakat soğuk ve dağınık bu evin külleri boğazımda tıkanıyor.
Dışarıda bir kedi var. Adımlarım arasında ezilme pahasına kendini hiç değilse ayakkabıma okşatıyor. Belki yine kapı kenarına sığınmıştır yağmurdan. Sabaha kadar inleyen köpekcik belki ölmüştür çoktan.
"Bir dalımız kırgın olacak" diyor.
-Bazen ağacın köklerine doğru küçülmek istemesi de büyümeye dahil mi?-
"... diğer dalımızı yeşertmeye çabalayacağız."
