dolmuş edebiyatı.

Çukurambar dolmuşlarının öyküsel bir tarafı var. Her dolmuşta az biraz vardır belki ama işte burada daha fazla. Kumrular'dan köşeyi dönerken oluyor, ne oluyorsa. Adeti, tabelaların çirkinliği ve binaların uyumsuzluğuyla meşgul olmak olan gözlerim, kıyıda kalmış bir lahmacuncuya ya da gri binalardan birinin çatısından bir anda -tam dolmuş köşeyi dönerken- havalanan kuşlara takılıyor. Bugün, Zeyneb'in elinde mor ve tüylü menekşe, benim elimde Zeyneb'in kayınço dediği, benim adını bir türlü öğrenemediğim ama renklerine bayıldığım, turuncu kayınço çiçekle dolmuştayız. Yanıbaşımızdaki cam açık. Yapay rüzgar, aklımızı havalandırıyor. Öyle çünkü rüzgar rüzgardır. Ben o anın aslında olduğundan çok daha güzel olduğunu düşünüyorum. Ellerimizde bir saat içinde çoktan bir çöl kuşunun olacak mor ve turuncu iki saksı çiçekle, toprak yolların dedikodusunu yapıyoruz. Ben, mor ve tüylü bir menekşeyi sevmekle korumak arasında kaldığım bir sabahın hayalini kuruyorum yine. Çiçekçinin üzerine sıktığı spreyden, çiçeklerimizin kokusunu alamıyoruz. Bir çiçek güzel kokmuyor diye onu zorla kokutmak zorunda mıyız'ın tartışmasını yapmak istiyorum çiçekçiyle. Ne yani ben çiçeğimin kokmayan ama aslında iyice koklarsan biraz kokan kokusunu koklayamayacak mıyım çiçekçi bey?

-Elimde bir sırt çantası, bir torba, bir saksı çiçek, bizi indirecek kadar yavaşlamaya ama asla durmamaya kararlı bir araçtan aşağı inmeye çalışıyorum. Kent yaşamı böyle bir şey işte, insan biraz savruluyor.