Baygın bir Otobüs Öyküsü

"http://www.flickr.com/photos/25506891@N06/4392529786/" by nasos zovo

Bir gün devbirkedi cik -Bu ek hikayenin sonuna doğru daha bir anlamlı hale gelecek. İhtiyaç duyacağız bu cik ekine, o yüzden aklımızda özenle saklayalım lütfen- her gün her gün geç kalarak diğer stajerlere kötü örnek olduğunun farkında, alelacele evden çıktı. Acele etmesine rağmen otobüsün zorlu koşullarını düşünerek kahvaltısını yapmayı ihmal etmedi. Otobüse bindi, kendisinden hemen önce binen iri yarı adamcağız var olan tek yeri de kapatmıştı. Bu sebeple kedicik’e ortada ayakta durmak kalmıştı ama kedicik şükretti, çünkü otobüsün çok daha zalim yönleriyle karşılaşmıştı. Gel zaman git zaman binenler, inenler, inenlerin yerini kapanlar, kapmaya çalışan başkalarının ayağını kaydıranlar, hayallerini yıkanlar derken trafiğin epeyce sıkıştığı, santrimetrik olarak yolculuğa devam edilen anlar geldi. Bütün bu süreç sonunda kedicik hala tek başına ayaktaydı –Buraya bir sitem kondurmak istiyorum çünkü kedicik bütün bu curcunada çevikliğini kullanarak bir yer bulamadı, gücüne güvendi ve yanıldı.- Otobüs, sekizinci kattaki evine varabilmek için merdivenleri çıkmaya çalışan yaşlı bir nine gibiydi. Bir yürüyor, iki dinleniyor ve o kısacık yol umut dolu bakışlara rağmen ısrarla sonuna ulaştırmıyordu. Kedicik hala kendini canlı tutmaya çalışıyordu ama nafile. Yavaş yavaş kedicik birilerinden yer isteme gereğini yoğun bir şekilde hissetti ama istemedi –Buraya da bir sitem lütfen, utangaç kedicik bunu en sevmediği şeylerden biriyle -herkesin kendisine bakması, uzun bakışlar, dikkatli gözlerle- ödedi.- Sonra gözleri artık cisimleri, insanları, renkleri seçemez olmuştu. Daha acınası bir ifadeyle kedicik’in gözleri sonsuz bir karanlığa gömülmüştü. Türk filmi klişesine başvurup "Nayır Nolamaz Kaptan! Otobüsü Durdurun, Kör Oldum!" diyebilirdi ama demedi. Kedicik kör haliyle dayanmaya çalıştı, birazdan bütün bunların geçeceğini ve iyi günlerin çok yakında olduğunu düşündü. Kendi kendine "Everything is gonna be alright baby"* diyordu. Ama hayat her zaman umut ettiğimiz yönde atmaz adımlarını. Kedicik artık bilinç kayıpları da yaşamaya başlamıştı, yavaş yavaş soyutlandı otobüsten ve tüm o iyi dileklerden. O sırada biraz sonra “Açılın! Ben doktorum.” diyecek olan bir amca “İyi değil gibisiniz” gibi bir şeyler deyince “Hı hı” dedi yarı kendinde. Bir uğultu başladı: gelin oturun diyenler, camı açın diyenler, su verelim diyenler, kolonya getirenler ve doktor amcanın meşhur repliği –“Ben doktorum.” Peh!- Bir an bütün bunların çok uzağında hissetti kendini. Sanki bütün sesler ve tüm o insanlar gerçekti de kedicik başka bir dünyada, onların bu telaşına kısa bir an kulak misafiri olmuştu.

Gelin şuraya oturun dediklerinde kedicik "Göremiyorum ki" dedi pek ezik ve düşsel bir şekilde, hem ezik hem de düşsel olması alışılmışın dışında. El yordamıyla -kolundan çekiştirenler, sırtından ittirenler- boş bir koltuğa doğru sürüklendiğini hissetti. Bu sırada o da hangi taraftan kimin yer vermiş olduğunu düşünerek yönünü ayarlamaya çalışıyordu. O sırada bir kadınla doktor arasında kavga çıktı. Kadın kedicikle ilgilenmeye çalışırken doktorun önüne atlamış olmalı ki “Siz doktor musunuz?” dedi doktor. “Hayır ama tecrübeliyim hastalar konusunda.” dedi kadın. Sonra bu doktor amca ve alaylı doktor olduğunu savunan teyze zavallı kedicik’in üzerinde araştırma yaparak teşhisi koydular: Epilepsi! (Gözler dehşetle büyürken ağız aralanır.) Acilen bir nöroloji servisine görünmesi gerektiğini öğütleyip, durakları geldiğinde indiler. Kedicik inerken de bir amca, oturup bir şeyler yemesini söyledi-Ama Ama Ama kedicik kahvaltı yapmıştı-, indikten sonra da dönüp dönüp hala ayakta ve bayılmadan yürüyebiliyor mu diye baktı. Bu sahnelerden duygulanan kedicik, sessiz gözyaşları döktü -Amma da sulugöz, sanırsın otobüste bayılan tek kedi- Ama bu öykü kötü bitmesin. Çabuk toparlandı ve epilepsi değil. –Çok şükürler olsun!-

Yazının rekoru: en fazla - işaretini kullanma.