Üç aralık ikibinyirmi. Milli Müdafa çıkışında yürüyen merdivenlerdeyim. Basamaklara yapraklar düşüyor. Başımı kaldırıyorum bir parça gök -yavaş yavaş açılıyor -ömrümüz de böyle feraha açılır inşallah-, yapraklar ve bir anlığına kuşlar... Canım Ankara'nın yokuşlarının yanına ilişmiş, sessiz ve beklentisiz ağaçları ile kendine otobüslerin duruş kalkışı ve insanların koşuşturuşu içinde başka bir ahenk bulmuş güvercinleri...
-Allah'ın doğadaki sanatı zaten aşikar, şehir hayatında bile. Bir de kelimelerin, denk gelişlerin arasında sanatlı dokunuşlar var. Görmek isteyelim.
1 yorum:
Cânım Ankara deme seviyesine henüz çıkamasak da sevdik bu Ankara güzellemesini efendim:)
Yorum Gönder