Bugünler yedi

İki mart günü yine Güvenpark'tayım. Bu kez kuşların eylemiyle, Kırım mitingi yanyana. Arkamda farklı bir coğrafyadan, bilmediğim bir dilde konuşan ama kendimi çok yakın hissettiğim insanlar var. Kalpaklı dedelerin arasından geçerken, Kırım'da ve dünyanın herhangi bir yerinde zulüm altında olan her insan için dua ediyorum. Nergis ve sümbülü bir elinde tutan, satmadan önce bir kez daha son kez koklayan çiçekçi amca olasım geliyor. Kokluyorum, biraz bulut, biraz kuş ama ne nergis, ne sümbül, yalnız hava! Kokusunu bile parayla satıyorlar diye hayıflanıyorum. Dolmuşta yine siyaset konuşuluyor. Ah deli olacağım, birileri yine halkımızın aptal olduğundan dem vurdu. Yüzde yüzümüzü-aptal olmadığı varsayılan- yüzde kırkın içine sokuşturmaya çalışmaktan ülkenin bu hali, sığ-a-mıyor, patlatıyoruz ülkeyi.

Bu gözümün önünden geçen görüntüler... Birkaç kuş havalandı gri binalardan birinin çatısından, dolmuş köşeyi dönerken. O an gözlerimin içinde tam gördüğümü, gördüğüm şekilde çeken bir fotoğraf makinesi olmasını diledim, bir kez ve bir kez daha! Sonra aklıma hafızam geldi, içine çektiği binlerce milyonlarca görüntü. Her ne kadar dosya adları karışmış ve ilk netliğinde ulaşılır olmasa da, orada olduklarını bilmek güzel. Gözlerimi kapattım, bugüne kadar gözlerimin önünden geçen her görüntüyü aynı anda hayalime getirmeye çalıştım. Rengarenk ve çok aydınlık bir karanlık oluştu gözlerimin içinde. Tasvir edilmesi, başkasına hissettirilmesi imkansız. İnsan işte böyle anlarda yalnızlığını çok daha derin hissediyor, tek ve eşsiz oluşunu, hiç paylaşamayacağı ve Allah'a inanmıyor olsa delireceği şeyleri...