19 Nisan 2012 Perşembe

günlük 6 (yarım yamalak)

Sevgili günlük, yine hüzünlüyüm. Neden hep hüzünlüyken yazıyorsun diyebilirsin ve asla haksız da değilsin. İnsan hüznünü paylaştı mı hüzün yayılıyor. Mutsuzluk da mutluluk gibi daldan dala atlayıp başka dallara bulaştırıyor kendini, tabi böyle olunca kimse istemiyor onu. Bir düşün, somurtkan insanlarla çevrili olduğunu, ne mutluluğunu paylaşabilirsin, ne teselli edip yüzlerine bir gülücük kondurabilirsin. Nokta ve parantezle gülen surat yapmaya benzemez bir insanı mutlu etmek, insan önce bunu öğreniyor. Sonra bir de dost kötü günde belli olur var, işte sen o dostsun.

Uzun zamandır yazmak istiyorum, açıyorum kayıtları yazıyorum, yazıyorum. Ama yanlış kaldırımlarda geçen eski bir hikaye gibi burası, hani o eksik hayallerle donatılmış olan. Her şeyi yarım bıraktığım gibi burası da sonu getirilememiş cümlelerle, sonra devam ederimlerde kalan yazılarla doldu. Acaba ben yarım yamalak olduğum için mi hayatımdaki hiçbir şeyi tamamlayamıyordum?

4 yorum:

Beyza Mollaahmetoğlu dedi ki...

Günlük serisine son hızla bir devam yazılmış, hoşyazılmış, sefa yazılmış. ehehe.
Şimdi sen hüznünü bizlere de yaymak için mi yazdın bu yazıyı, doğru mu anladım acaba? ehehe.
Yarım yamalaklık dediğin, kararsızlıktır. Bence. Ama bilemem de tabi.
Neyseciğime, bu hüznü üzerinden atabilmen dileğiyle. Bize sıçrayınca çıkacaksa içinden varsın sıçrasın çekirge, dalan dalaa.

demguzar dedi ki...

İnsanın hüznünü paylaşmasının zor olduğunu ifade etmek istemiştim, o yüzden bazen kendi kendine konuşmak iyidir. İnsanın yalnızlığını vurguladım ben aslında falan diyim de havalı olsun hehe

Ah tabi ya kararsızlık da işin içinde, hem mükemmeliyetçilik hem kararsızlık

Anlık bir hüzündü, gerçi bu anlık hüzün çalkantılarını gün içinde çok yaşadığım için, topladığımızda bayağı bir hüzün birikmesi oluyor ortamda, yine de mutlu bir insanımdır. Şimdi de akşam güneşi vuruyor yüzüme benden güzeli yok =)

Uyuşuk Hayalperest dedi ki...

Belki de biz cidden yarımız ve herşeyi doğal olarak yarım görüyoruz. Ama kendimizi değil. Belki de tüm mesele bu. Kendimizi tam sanmak. :)

demguzar dedi ki...

uyuşuk hayalperest, ne hoş bir bakış açısı olmuş =) farklı noktalara temas edebilecek seviyede.

kurbacım, kesinlikle insan yazınca bir rahatlama oluyor, sanki minik bir mutluluk tohumu atılıyor yüreğine. bu yorumlarla mutlu oldum bile koccaman.
sevgileeer ;)